„Rozmowy (nie)wygodne”. Czego boi się onkolog? Jak mówi pacjentowi o zbliżającej się śmierci? W czym znajduje ukojenie? O pokorze, uważności i otwartości na drugiego człowieka w rozmowie z Mariuszem Szczygłem profesor Cezary Szczylik. „Rozmowy (nie)wygodne”, niedziela, 21:15, TVP INFO. W „Rozmowach (nie)wygodnych” onkolog prof. dr hab. n. med. Cezary Szczylik zdradza, na czym według niego polega dojrzałość lekarza. – Dojrzały lekarz to ten, który się uczy, jest uważny, który jak nie wie to pyta starszych, mądrzejszych, bardziej doświadczonych. To jest pokora wobec wiedzy. Po pierwsze: pokora – podkreśla. Mariusz Szczygieł porusza temat lęku odczuwanego przez lekarzy. Cezary Szczylik zapytany, czego boi się lekarz-onkolog stwierdza, że „tego jest dość dużo”. Jak dodaje „ja staram się nie spieszyć (…). Czasami obawiam się, że może coś umknęło mojej uwadze. Czy byłem na tyle uważny, że czegoś nie przeoczyłem” – przyznaje. „Zdarza się Panu tak mówić wprost: został Panu jeszcze rok życia’”? – pyta prowadzący program. – W takiego proroka ja się nie bawię. Nie. Dlatego, że nie ma takiej możliwości, żeby powiedzieć: „trzy miesiące i cztery dni”. Mogę mówić o pewnym przybliżeniu, o scenariuszu, który czeka pacjenta, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji – wyjaśnia. Gość programu mówi też, jak pacjenci reagują na diagnozę nowotworu. – Czy więcej jest pacjentów wdzięcznych za to, że się dowiadują, czy więcej jest takich, którzy wypierają albo nie chcą się pogodzić, wychodzą zirytowani, wkurzeni od Pana? – pyta Mariusz Szczygieł. Lekarz przyznaje, że najczęściej spotyka się z wdzięcznością. – Pęka bańka zamkniętego w tej bańce strachu – wyjaśnia. Szczylik tłumaczy też, co dzieje w głowie onkologa, kiedy dowiaduje się, że sam ma raka. – Jestem takim samym pacjentem. Nie ukrywałem tej informacji (...). Bałem się tak jak każdy, że kolejne badanie (wykaże): „O, skoczyło mi tPSA” – mówi gość programu. – W biopsji wyszło, że mam nowotwór. I postanowiłem się tym podzielić ze wszystkimi, żeby powiedzieć, że po pierwsze: my lekarze jesteśmy ulepieni z tej samej gliny co wszyscy i że zawsze miałem świadomość tego, że może mnie spotkać nowotwór. Statystycznie prawda jest taka – w XXI wieku co trzecie z nas będzie miało nowotwór na przestrzeni życia. Trzeba być tylko mądrym i uważnym, żeby wykryć go tak wcześnie, żeby dać sobie szansę na wyleczenie – tłumaczy. Profesor odnosi się też do sugestii, że „być może jako lekarz widzi więcej i widzi tragedię tam, gdzie inni się jej nie domyślają”. – To jest ta część zawodu lekarskiego, która nieuchronnie jest częścią psychologii. Im więcej wiemy, im więcej rozumiemy, im więcej potrafimy się komunikować i starać się być uważnym i usłyszeć to, co słyszymy do pacjenta – to to naprawdę jest z korzyścią dla obu stron – podsumowuje. Czytaj też: Śleszyńska o relacjach z ludźmi. „Jestem Baranem, więc powinnam taranować”