„Poprawiłaś się”, „zjesz aż tyle?”. Jako dojrzewająca dziewczyna słyszałam różne komentarze na temat mojego wyglądu. Docierały do mnie hasła w stylu „poprawiłaś się”, „jak dobrze wyglądasz”, „tyle zjesz?” – w podcaście „Powiem to pierwszy raz” Roksana Środa, dietetyczka kliniczna, która jako dziecko chorowała na anoreksję, zwróciła uwagę na bardzo ważny problem, choć za rzadko poruszany w rozmowach o zaburzeniach odżywiania oraz – w mojej opinii warto to dodać – walce z nadmiarowymi kilogramami. Mówiła między innymi o języku, czasem jednym zdaniu, które dla kogoś może okazać się końcem świata. A to, co mówiła, opierała nie tylko na eksperckiej wiedzy zdobytej w czasie studiów, a przede wszystkim prywatnym doświadczeniu zdobywanym latami. I nie. Nie jest to całkiem jednostkowa, prywatna historia pani dietetyk, a ważny społecznie temat. I to przynajmniej z kilku powodów. Zacznę od tego, że polskie dzieci tyją na potęgę, eksperci alarmują, rodzice często załamują ręce, a ci najmłodsi po prostu cierpią. I choć teoretycznie o leczeniu otyłości w Polsce mówi się już całkiem sporo, to opresyjny język rodem z lat słusznie minionych w wielu domach (a także, niestety, gabinetach lekarskich) pozostał.Bo jeśli ktoś myśli, że uwagą w stylu „nie powinnaś/nie powinieneś sobie już dokładać”, lub „nie za dużo tych ziemniaków?” rzuconą w czasie rodzinnego obiadu, czy innej uroczystości uda się wyleczyć dziecięcą otyłość, to – piszę to z pełną stanowczością, jako osoba, której te teksty od dekad dźwięczą w głowie – zapewniam, że tak się nie stanie.Te sprzedawane pod płaszczykiem troski komentarze mogą tylko pogorszyć sprawę. I właśnie o tym mówiła w moim podcaście dietetyczka kliniczna Roksana Środa. Ktoś mógłby oczywiście powiedzieć teraz, że do jednego wora wrzucam chorobę otyłościową z zaburzeniami odżywiania, a pewnie nie powinnam.Tyle tylko, że w obu przypadkach język, jakim posługujemy się w rozmowach z osobami dotkniętymi chorobą/zaburzeniami, odgrywa niebagatelną rolę.Komentowanie ciałaDo tego dochodzi porównywanie się. Jeszcze nigdy dzieci nie miały tak niekontrolowanego w zasadzie dostępu do treści, piszę tu oczywiście o internecie, które opierałyby się na idei komentowania czyjegoś ciała, fizyczności tak w ogóle oraz premiowaniu pewnych typów sylwetek.I z jednej strony przez ostatnie lat sporo mówiło się o nurcie ciałopozytywności, a z drugiej równolegle do niego na popularności zyskiwał dobrze znany np. odbiorcom plotkarskich portali trend pod hasłem „napiszmy o wysportowanej sylwetce gwiazdy dla żartu, a tekst zilustrujmy najbardziej niekorzystnym zdjęciem tejże, żeby w komentarzach zawrzało”. I nawet jeśli założymy, że dzieci nie czytają portali plotkarskich, to zepsuję państwu humor pisząc, że oglądają dziesiątki, jeśli nie tysiące rolek, których twórcy w podobnym stylu komentują ciała innych.Trudno się potem dziwić, że wraz z rosnącą świadomością na temat zaburzeń odżywiania, czy choroby otyłościowej, nie zmienia się w zasadzie nic. Śmiem przypuszczać, że im więcej mówi się o „zdrowej relacji z jedzeniem”, tym bardziej ona, tak globalnie, staje się „chora”.Dlatego tak ważne są głosy, takie jak ten Roksany Środy, bo mam wrażenie, że w wielu polskich domach, już niebawem, bo w grudniu, zacznie się zupełnie nieinstagramowy, bardzo realny festiwal ocen.– Moje ulubione „ja bym tyle nie zjadła”. Albo „ty jesz jak chłop”. To najgorsze, co można usłyszeć. To komentarz, po którym zaczynasz myśleć „ja za dużo jem, powinnam to jedzenie ograniczyć”. Od momentu, kiedy chorowałam na anoreksję minęło 20 lat i cały czas dzieje się to samo. Nasza świadomość na temat tego, że odżywianie jest ważne, rośnie, ale cały czas są komentarze dotyczące porcji, wyglądu. Jedyne co możemy zrobić, to edukować i mówić „ja nie chcę słyszeć tych komentarzy” – podkreślała w „Powiem to pierwszy raz” Roksana Środa. – Bardzo długo bałam się jeść wśród ludzi, bałam się tego, że znowu będę słyszała te komentarze „ile ty jesz”, „może już ci wystarczy?” Ja to wcześniej słyszałam i to tak strasznie na mnie wpłynęło, że potrafiłam nie zjeść nic przez kilka godzin imprezy, po to, żeby zjeść w samotności, jak ludzie już wyjdą. Mam apel: nie komentujmy jedzenia innych ludzi, porcji, tego, co sobie ktoś nakłada na talerz. Dla nas to może być coś niewinnego, a dla tej osoby to będzie stworzenie na nowo „bajzlu” w głowie, przez który ona zrezygnuje z jedzenia, albo wpadnie w kompulsywne objadanie się – dodała ekspertka.Czytaj też: Dieta planetarna, absurd kosmiczny