Dobrze odżywiony pacjent szybciej się leczy. Ostatnio byłam na konferencji Polskiego Towarzystwa Leczenia Żywieniowego i wykłady na temat niedożywienia szpitalnego właściwie nie różniły się od tych, które słyszałam dwadzieścia, dwadzieścia kilka lat temu – wyznała w „Powiem to pierwszy raz” Katarzyna Błażejewska-Stuhr, dietetyczka kliniczna i psychodietetyczka, która od lat zwraca uwagę na problem dotyczący jedzenia serwowanego pacjentom. Menu w polskich szpitalachKażdy, kto kiedykolwiek leżał w szpitalu, doskonale wie, jak najczęściej wyglądają takie posiłki. Oto zestaw z oddziału pediatrycznego szpitala w jednym z dużych miast powiatowych na południu kraju:Na śniadanie trzy kromki białego chleba, do tego kawałek masła i serka topionego, którego – choć jak na lekarstwo – i tak jest więcej niż porcji warzyw.Obiad niby tradycyjnie polski, z królową zup – zabielaną pomidorową – ale wszystko jakoś nie zachęca swoją formą.Na kolację w zasadzie powtórka ze śniadania. Trzy kromki białego chleba, tym razem dwa plasterki szynki konserwowej i dwa kawałki papryki, obok których rzucono kilka kukurydzianych chrupków.Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że są w Polsce szpitale, które mają bardziej urozmaicone menu, ale przypuszczam, że normą jest jednak zapychanie pacjentów białym pieczywem. Zdaniem Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr jakość tych posiłków pozostawia wiele do życzenia. Fakt, że pacjenci nie mogą ich wybierać, także powinien działać na naszą wyobraźnię. – Cały czas problemem jest rozkład posiłków w szpitalach. Gdyby były serwowane nie do 17:00, a pacjenci mogliby jeść kolację tak, jak zwykle w domach… – ekspertka zwróciła uwagę, choć – jak zaznaczyła – sama pisała pracę licencjacką, właśnie skupiając się na niedożywieniu szpitalnym i w tej materii wciąż niewiele się zmieniło. Co prawda lekarze są bardziej świadomi, czasem rekomendują rozwiązania, które mogą pomóc pacjentom stanąć na nogi po chorobie, jednak nie jest to normą.Dobrze odżywiony pacjent szybciej się leczy– To jest tak proste, a z drugiej strony tak trudne do osiągnięcia. Badania pokazują, że jeden dolar wydany na lepsze żywienie pacjenta, przekłada się na wiele dolarów zysku. Pacjent dobrze odżywiony szybciej się leczy, ma mniej powikłań, krócej przebywa w szpitalu – wyliczała dietetyczka. – Marzę, że doczekamy takich czasów, kiedy to żywienie w szpitalach będzie lepsze – podkreślała.W podcaście „Powiem to pierwszy raz” Katarzyna Błażejewska-Stuhr streściła też wystąpienie duńskiej lekarki, która w czasie wspomnianej wcześniej konferencji opowiadała o tym, ja wygląda żywienie pacjentów po drugiej stronie Bałtyku.– Pacjenci dostają menu z sezonowym jadłospisem. Każdy z pacjentów wybiera spośród 2-3 dań, dietetyk wprowadza do systemu informacje np. o ograniczonej ilości białka w diecie, czy węglowodanów, zatem te dania są jeszcze modyfikowane (pod konkretne potrzeby pacjenta – red.). Potem pacjenci mogą zamówić danie, kiedy są głodni, albo kiedy po badaniu mogą w końcu coś zjeść, dzięki czemu mają szansę na ciepły posiłek. Dodatkowo pacjenci są proszeni o fotografowanie, ile dostali na talerzu i ile zjedli, dzięki czemu dietetyk może wprowadzać pewne zmiany – mówiła eksperta.Czytaj też: Pijana lekarka przyjmowała pacjentów. Sprawę zgłosiła pacjentkaI choć dla Polaków ta wizja może wydawać się całkiem nierealna, to w całym gąszczu problemów dotyczących ochrony zdrowia w Polsce, akurat ten – przy odrobinie dobrej woli – udałoby się rozwiązać. Piszę o tym wszystkim nie przez przypadek. Kilka lat temu na własne oczy mogłam obserwować, jak w jednym z „popisowych” warszawskich szpitali pewna staruszka z oddziału kardiologii po prostu zaczęła słabnąć, gdyż po 12-godzinnym pobycie na SOR, w czasie którego nie mogła nic zjeść, trafiła na oddział i tam zapowiedziano jej, że będzie mieć zabieg, dość popularną kardiowersję. W związku z zaplanowaną procedurą miała być na czczo. Jednak zabieg się opóźniał, do 12 godzin przymusowej głodówki z SOR-u, seniorka zaczęła doliczać kolejne dwie, cztery, kolejnych sześć godzin… Aż w końcu kobieta powiedziała, że słabnie. Bała się tak niebezpiecznego odwodnienia… Do sali weszła wtedy lekarka, która ze stoickim spokojem oznajmiła, że pani przecież mogła zjeść śniadanie, bo ustalono (poza nią), że zabiegu nie będzie, że lekarze postanowili rytm serca regulować farmakologicznie.Tyle że seniorce nikt o tym nie powiedział. Nikt też nie zabezpieczył jej posiłku, tak by po wielogodzinnym oczekiwaniu najpierw na diagnozę, a potem na zabieg, który i tak się nie odbył, mogła coś zjeść.Być może dlatego część rozmowy z Katarzyną Błażejewską-Stuhr dotycząca żywienia w szpitalach tak podziałała na moją wyobraźnię... A przecież nie każdy senior ma to szczęście, że ktoś obok czymś poczęstuje, nie każdy ma bliskich, którzy mogą przynosić pełnowartościowe posiłki, nie każdego stać, na suplementy, które mogą pomóc przetrwać rekonwalescencję. A wystarczyłoby, gdyby w Polsce zaczęto myśleć o długofalowych efektach zmian w ochronie zdrowia. Bo samo gaszenie pożarów nie wystarczy.