Była żoną Wiesława Myśliwskiego. Zmarła Wacława Stec-Myśliwska, żona Wiesława Myśliwskiego. O jej śmierci poinformowało Muzeum Zamkowe w Sandomierzu. Jak podkreślono, pani Wacława pochodziła z Sandomierza – miasta, z którym związane były także biografia i twórczość jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy – poinformowało TVP3 Kielce. Wacława Stec-Myśliwska odeszła 4 sierpnia 2026 roku. Informację o jej śmierci przekazało Muzeum Zamkowe w Sandomierzu. „Pochodziła z Sandomierza – miasta, z którym nierozerwalnie związane są także biografia i twórczość Wiesława Myśliwskiego. To tutaj przed laty rozpoczęła się ich wspólna historia, a Sandomierz pozostał ważnym miejscem na mapie ich życia” – napisano we wpisie muzeum.Placówka podkreśliła, że wiadomość o śmierci Wacławy Stec-Myśliwskiej jest dla niej szczególnie poruszająca. Wiesław Myśliwski wielokrotnie odwiedzał Muzeum Zamkowe w Sandomierzu i pozostawał z nim związany.Jak podaje Tygodnik Nadwiślański Wacława Stec urodziła się w Sandomierzu. Dorastała w domu położonym na wzgórzu, które Wiesław Myśliwski uwiecznił później w powieści „Widnokrąg” jako wzgórze Anny. Swojego przyszłego męża poznała właśnie w Sandomierzu. Miała wtedy 16 lat, Wiesław Myśliwski był od niej o rok starszy. Jak wspominał później w wywiadach, już wtedy był przekonany, że Wacława zostanie jego żoną.Studiowała filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po ukończeniu studiów, w 1956 roku, wyszła za mąż za Wiesława Myśliwskiego. Zawodowo związała się z pracą redaktorską. Pracowała w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej, Wydawnictwie „Wiedza Powszechna”, a od 1969 roku aż do emerytury w Państwowym Instytucie Wydawniczym.„Przez całe wspólne życie była dla Wiesława Myśliwskiego bardzo ważnym wsparciem — osobistym i literackim. Towarzyszyła mu w pracy twórczej, była pierwszą czytelniczką jego tekstów i ważnym, krytycznym głosem. Utwory, które nigdy nie zostały opublikowane, znała jako jedyna" – czytamy w Tygodniku Nadwiślańskim.Wiesław Myśliwski należał do najważniejszych polskich prozaików współczesnych. Był dwukrotnym laureatem Nagrody Literackiej Nike — za „Widnokrąg” oraz „Traktat o łuskaniu fasoli”. W jego twórczości i biografii Sandomierz zajmował ważne miejsce. Do najbardziej znanych książek pisarza należą między innymi „Nagi sad”, „Pałac”, „Kamień na kamieniu”, „Widnokrąg”, „Traktat o łuskaniu fasoli”, „Ostatnie rozdanie” i „Ucho igielne”.