RAPORT

KORONAWIRUS: MAPY, STATYSTYKI, PORADY

Nie żyje pisarz Wojciech Karpiński. Zmarł nagle

Wojciech Karpiński zmarł w Paryżu (fot. commons.wikimedia.org/Hrehorowicz)
Wojciech Karpiński zmarł w Paryżu (fot. commons.wikimedia.org/Hrehorowicz)

W Paryżu zmarł nagle w wieku 77 lat Wojciech Karpiński, pisarz, eseista, historyk sztuki, krytyk literacki – podało na Facebooku Stowarzyszenie Instytut Literacki Kultura.

Nie żyje wybitna artystka Ewa Demarczyk

W wieku 79 lat zmarła w piątek w Krakowie wybitna piosenkarka Ewa Demarczyk, która wykonywała utwory poezji śpiewanej. Informację o śmierci...

zobacz więcej

Wojciech Karpiński urodził się 11 maja 1943 w Warszawie. W 1966 r. ukończył studia romanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, następnie studiował tam filozofię, a od 1967 r. prowadził zajęcia z literatury francuskiej.

W latach 60. związał się ze środowiskiem paryskiej „Kultury”, gdzie od 1970 publikował pod pseudonimami.

W czasie wyjazdów na Zachód od lat 60. poznał ważnych dla niego „pisarzy zbójeckich”, jak nazwał ich po latach w książce im poświęconej – Aleksandra Wata, Konstantego Jeleńskiego, Józefa Czapskiego, Witolda Gombrowicza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Jerzego Stempowskiego, Czesława Miłosza; odtąd zajmował się popularyzacją i interpretacją ich dzieł i myśli.

W 1970 r. doktoryzował się, w tym samym roku został usunięty z UW w związku ze skazaniem jego brata, Jakuba Karpińskiego, w procesie politycznym (tzw. proces taterników).

W latach 1971-73 był sekretarzem Komitetu Neofilologicznego Polskiej Akademii Nauk. W latach 1972-79 redagował rubrykę „Literatura francuska” w „Pamiętniku Literackim”.

W połowie lat 70. Karpiński redagował w „Tygodniku Powszechnym” rubrykę „Tematy i refleksje”. W 1974 r. został członkiem redakcji miesięcznika „Twórczość”.

W 1975 r. podpisał tzw. List 59 przeciwko zmianom w konstytucji. Uczestniczył w pracach Polskiego Porozumienia Niepodległościowego. W 1979 r. wraz z Marcinem Królem założył pismo „Res Publica”.

Nie żyje dziennikarz i historyk Dariusz Baliszewski

W nocy w Warszawie zmarł ceniony dziennikarz, publicysta i historyk Dariusz Baliszewski. Przez lata pracował dla Telewizji Polskiej, gdzie...

zobacz więcej

Po emigracji w coraz większym stopniu koncentrował się na zagadnieniach związanych ze sztuką, liczne podróże dostarczały mu inspiracji. W 1995 r. Karpiński opublikował „Fajkę van Gogha”, książkę biograficzną o niezrozumianym geniuszu opartą o dokumenty źródłowe i korespondencję van Gogha.

Najbardziej znane zbiory esejów Karpińskiego to m.in. „Pamięć Włoch” (1982), zbierająca szkice o Wenecji, Piero della Francesca, Piranesim czy Machiavellim, „Książki zbójeckie” (1988) i „Herb wygnania” (1989) poświęcone pisarzom emigracyjnym m.in. Gombrowiczowi, Miłoszowi, Herlingowi-Grudzińskiemu, Nabokovowi czy Sołżenicynowi.

Wieloletnia przyjaźń połączyła Karpińskiego z Józefem Czapskim. Oprócz wielu szkiców, francuskiego wyboru jego twórczości i jego korespondencji z Jeleńskim, Karpiński poświęcił mu też książkę biograficzną „Portret Czapskiego” wydaną w 1996 r.

Do najnowszych dzieł Karpińskiego należą osobiste „Obrazy Londynu” (2014), zbierające wyimki z dziennika podróży do stolicy Anglii, wizyt w tamtejszych muzeach i galeriach i odbytych tam spotkań oraz, kolejna w dorobku autora, książka biograficzna – poświęcony wybitnemu tłumaczowi i publicyście Henrykowi Krzeczkowskiemu „Henryk”(2016).

Karpiński był wielokrotnie nagradzany: otrzymał m.in. nagrodę Fundacji im. Kościelskich (1975), Ingram Merrill Award (1978), nagrodę Fundacji A. Jurzykowskiego (1989), Nagrodę Ministra Kultury (2004) i Nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie im. Włady Majewskiej (2013). W 2012 r. odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne osiągnięcia w pracy twórczej oraz działalności publicystycznej i wydawniczej, za zasługi w popularyzowaniu literatury”.

Ostatnim dziełem Karpińskiego był cykl esejów na czas pandemii publikowanych na stronach Instytutu Literackiego Kultura „129 dni Kultury”.

źródło:

Zobacz więcej