„Najwyższym nakazem moralnym dla lekarza jest dobro chorego”

Posiedzenie Naczelnej Izby Lekarskiej w Warszawie, 1937 r. (fot. NAC)

Pierwszy w niepodległej Polsce lekarski kodeks etyczny został uchwalony 84 lata temu. Głosił, że „najwyższym nakazem moralnym dla lekarza w wykonywaniu praktyki lekarskiej jest dobro chorego i zdrowie publiczne”.

Stulecie utworzenia sieci archiwów państwowych. Premiera zmodernizowanego serwisu

Nie ma nowoczesnych państw, wspólnot politycznych bez dobrze funkcjonujących archiwów – powiedział podczas obchodów XII Międzynarodowego Dnia...

zobacz więcej

Przed 1918 rokiem w każdym z zaborów obowiązywała inna wersja zasad obowiązujących lekarzy. Dopiero 16 czerwca 1935 roku na Walnym Zebraniu Naczelnej Izby Lekarskiej przyjęto „Zbiór zasad deontologii lekarskiej”, czyli pierwszy w Polsce kodeks etyczny dotyczący wszystkich medyków.

W dokumencie czytamy m.in., że „lekarz powinien wykonywać praktykę lekarską sumiennie, zgodnie z wymaganiami wiedzy lekarskiej, z poczuciem godności stanu lekarskiego i ze współczuciem dla chorego, zachowując w stosunku do niego zawsze takt i delikatność”.

W kwestii opłat za opiekę medyczną kodeks stwierdzał, że „humanitarny stosunek do cierpiącego jest obowiązkiem lekarza, zapewnienie jednak opieki lekarskiej niezamożnym ciąży na nim nie więcej, niż na innych obywatelach”. Zobowiązywał też lekarzy do solidarności zawodowej.

Dokument ogłoszono ponownie już po zakończeniu wojny, w 1947 roku. Obowiązywał do 1950 roku, kiedy to władze komunistyczne rozwiązały Izby Lekarskie.

źródło:
Zobacz więcej