RAPORT

Koronawirus: mapy, statystyki, porady

Kazik Staszewski kończy 50 lat

Kazik Staszewski (fot. arch. PAP/Jakub Kaczmarczyk)

Jeden z najpopularniejszych polskich muzyków rockowych, wokalista, saksofonista i autor tekstów Kazik Staszewski 12 marca kończy 50 lat. Staszewski jest liderem grup Kult, Kazik Na Żywo i El Doopa. Prowadzi także karierę solową.

Kazimierz Staszewski urodził się w 1963 r. w Warszawie. Jego ojciec, Stanisław, był bardem i poetą, a podczas okupacji – żołnierzem Armii Krajowej, brał także udział w Powstaniu Warszawskim. Jest autorem piosenek „Celina”, „Baranek”, „Knajpa morderców” czy „Inżynierowie z Petrobudowy”, które w 1993 r. nagrał Kazik na płycie „Tata Kazika”, w całości poświęconej twórczości jego ojca.

W 1982 r. 19-letni Kazik, po kilku epizodach w przygodnych grupach muzycznych, założył zespół Kult. Muzyka formacji miała niejednorodny charakter, czerpiąc z tradycji muzyki rockowej, awangardowej, punku i jazzu. Teksty pisane przez Staszewskiego nawiązywały do prac jego ojca: uderzały w „system” polityczny, Kościół, a także wyśmiewały polityków i tradycje narodowe. Po upadku systemu komunistycznego w Polsce, obiektem ataków zespołu stał się nowy ”establishment” reprezentowany przez wielkie korporacje i klerykałów.

Pierwszy koncert Kultu odbył się 7 lipca 1982 r. w warszawskim klubie „Remont”. Buntownicza grupa rozpoczęła więc karierę, podobnie jak wiele innych punkrockowych zespołów, w okresie stanu wojennego.

W maju 1987 r. ukazała się pierwsza płyta zespołu „Kult”. Wiele z ówczesnych kompozycji grupy nie mogło znaleźć się na krążku, ze względu na sprzeciw cenzury. Kolejne albumy grupy coraz śmielej komentowały polską rzeczywistość polityczno-społeczną.

Większą popularność przyniosła Kultowi piosenka „Polska”, komentująca mentalność postkomunistycznej Polski, nieestetyczny wygląd kraju, religijną hipokryzję oraz przemoc i agresję. – Tłum przystawia komuś do twarzy pięści/Żądają dla niego kary śmierci – śpiewał Staszewski.

W 1990 r. ukazała się płyta Kultu pod wymownym tytułem „45-89”, podsumowująca minioną epokę socjalizmu. Muzyka na płycie poprzeplatana była z fragmentami przemówień partyjnych dygnitarzy.

„Wałęsa, dawaj moje 100 milionów” – śpiewał Kazik podczas występu na festiwalu w Sopocie w 1992 r. – To miejsce nie dla mnie, ale namówiono mnie, że dobrze będzie tam się pokazać z komercyjnego punktu widzenia – tłumaczył się na scenie w Sopocie wokalista. Rok wcześniej miał miejsce pierwszy występ Kazika na sopockiej imprezie. Zmuszony do występowania z „playbacku”, wokalista wykonał utwór „Dziewczyny” śpiewając do suszarki do włosów.

Rok później Staszewski stanął na czele kolejnej grupy Kazik Na Żywo. Muzyka zespołu czerpała z twórczości takich formacji jak Rage Against The Machine czy Pantera. Teksty Staszewskiego były natomiast bardziej żartobliwe, choć nadal skupiały się w dużej mierze na bieżących wydarzeniach społecznych.

W 1997 r. ukazał się solowa płyta Kazika „12 groszy”, na której znalazł się jeden z największych przebojów wokalisty, „12 groszy”. W 1998 r. zespół nagrał bardzo dobrze przyjętą płytę „Tata Kazika”, z utworami Stanisława Staszewskiego. W tym samym roku do sklepów trafił jeden z najpopularniejszych albumów grupy „Ostateczny krach systemu korporacji”.

Wkrótce wokalista dał się również poznać jako interpretator cudzych utworów. W 2000 r. nagrał płyty z własnymi wersjami piosenek Kurta Weila, Toma Waitsa i Nicka Cave'a.

Staszewski często nagradzany był przez tak wyszydzany przez niego muzyczny biznes. Otrzymywał nagrody Fryderyków, Paszport Polityki, Machinery a także nagrodę MTV. Rzadko jednak zjawiał się, by przyjąć wyróżnienie.

źródło:

Zobacz więcej