19. urodziny Panoramy

Choć nie zawsze wszystko szło jak z płatka, to zawsze przekazuje najświeższe informacje, nawet jeśli burzy to wcześniej ustalony porządek. Ale przez lata jedno pozostało niezmienne: starania o perfekcję.

– Swoją pierwszą „Panoramę” pamiętam jak dzisiaj: wydanie o 16.00, strasznie gorąco w studio, bo stare oświetlenie, czyli pełna sauna, ja spocony, poprawiający krawat w czasie wydania, także wielkie emocje – wspomina Jacek Bochenek.

„Panorama” przez wiele lat była nadawana najpóźniej spośród głównych programów informacyjnych. To sprzyjało komentarzom i elementom publicystycznym.

– Zapamiętałem ten zespół jako największe nagromadzenie osobowości na centymetr kwadratowy. Po siedmiu latach bycia w tym zespole, prowadzenia go, wydawania, trzymam za Państwa kciuki, życzę wszystkiego najlepszego i trwajcie na tej antenie dwójki jak najdłużej – powiedział były szef Panoramy Sławomir Zieliński.

– Mam taki odruch, że np. o godzinie 21.30 włączam Dwójkę, bo myślę, że tam będzie „Panorama”, czy o 22.00 – i nic nie ma i to jest straszne! – mówi satyryk Michał Ogórek.

Zanim na antenę weszła „Panorama”, od 1987 roku nadawana była „Panorama Dnia”. Program ten jednak znacznie różnił się od nadawanej cztery lata później „Panoramy”. Był raczej magazynem niż programem informacyjnym.

Józef Węgrzyn, twórca „Panoramy Dnia”, do dziś wspomina, jak strój dla prezenterki programu kompletowali korzystając z zasobów szafy jego żony.

Redakcja „Panoramy” była pierwszą, jaką odwiedził urzędujący wówczas prezydent Lech Wałęsa. – Ja mam prośbę, czy nie można by zagrać w pokera, żeby zmienić godzinę „Panoramy” na 19.30? Ponieważ jesteście najlepsi, należałoby wam ułatwić występ wtedy kiedy jest najlepiej! – mówił wtedy Wałęsa.

– „Panorama” dla mnie to jest młodość. Śmieszne to trochę, że najstarszy w zespole to mówi, ale młodość to nie data w metryce tylko stan ducha, a stan ducha w „Panoramie” jest młody – uważa Andrzej Turski.